اهداف: سنجش فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز در بیماری های شایعی مانند بیماریهای قلبی عروقی، سرطان و اختلالات خود ایمنی اهمیت دارد. در حال حاضر سنجش فعالیت این آنزیم در زمینه های مختلف علمی با کیت های وارداتی گران قیمت انجام می شود. هدف مطالعه حاضر طراحی روش کمی لومینومتری برای سنجش فعالیت آنزیم مذکور به همراه بهبود حساسیت، دقت و سرعت سنجش بود.مواد و روش ها: در این روش جهت اندازه گیری فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز در نمونه سرمی به منظور افزایش حساسیت سنجش، از واکنش سوپراکسید با سوبسترای لومینول و یدو فنول به عنوان شتاب دهنده واکنش در سنجش لومینومتری استفاده شد. حساسیت، دقت درون آزمونی و برون آزمونی، صحت با آزمون های بازیافت و همسانی، قیاس روش و بررسی همبستگی و توافق روش ها انجام شد. به منظور افزایش دقت و سرعت خواندن، سنجش در میکروپلیت اجرا و خواندن با پلیت لومینومتر صورت گرفت.یافته ها: دامنه عملکرد استاندارد از 3 تا 300 واحد در میلی لیتر بود. حساسیت روش مورد مطالعه در حد 0.1 واحد در میلی لیتر محاسبه شد. درصد ضریب تغییرات درون آزمونی و برون آزمونی به ترتیب کمتر از 6.6 و 7.3 بود. در این روش درصد بازیافت در آزمون های همسانی و بازیافت در محدوده 92 تا 110 بود. مقایسه نتایج روش مذکور با روش رایج رنگ سنجی ضریب همبستگی پیرسون را 0.917 نشان داد.نتیجه گیری: این روش قادر به اندازه گیری فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز در نمونه های سرمی با دقت و صحت قابل قبول است و احتمالا می تواند جایگزین مناسبی برای روش های رنگ سنجی رایج وارداتی باشد.

از آنجا که ابتلا به عفونت یکی از عوامل مهم مرگ و میر در بیماران دیابتی است و گفته می شود که میزان حساسیت به عفونت در این بیماران با کنترل قند آنان ارتباط دارد، بر آن شدیم عملکرد لکوسیت های بیماران مبتلا به دیابت ملیتوس وابسته به انسولین را در دو گروه قند خون کنترل شده و کنترل نشده در سنین 7 تا 25 سال در پاسخ به یک محرک (فوربول مریستات استات یا (PMA و یک محرک ذره ای ( مخمر اپسونیزه) به کمک روش کمی لومینسانس مورد بررسی قرار دهیم وقتی که از PMA به عنوان محرک استفاده گردید، اختلاف معنی داری بین دو گروه آزمایش با گروه شاهد مشاهده نگردید، با این حال اختلاف بین دو گروه بیماران کنترل شده و کنترل نشده معنی دار بود(P<0.05) .همچنین با استفاده از مخمر اپسونیزه به عنوان محرک بین گروههای آزمایش و شاهد اختلاف معنی داری مشاهده نگردید، با این وجود میزان کمی لومینسانس درگروه بیماران کنترل شده کاهش نشان داد.

توکسوپلاسموزیس از شایعترین عفونتهای انگلی انسان و سایر مهره داران خونگرم است که انتشار جهانی وسیعی دارد. هدف این تحقیق تعیین سرواپیدمیولوژی عفونت توکسوپلاسموزیس انسانی در سطح شهرستان میانه در سال 1389 می باشد. در این مطالعه توصیفی- مقطعی سرم 200 نفر از زنان و مردان مراجعه کننده به آزمایشگاههای سطح شهرستان میانه در سال 1389 به طور تصادفی انتخاب و پس از تکمیل پرسشنامه ای، از نظر وجود ایمونوگلوبولین های IgG و IgM علیه توکسوپلاسما گوندی به روش کمی لومینسانس مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاصل با استفاده از آزمون آماری مربع کای مورد واکاوی آماری قرار گرفت. از بین 200 نمونه خون مورد بررسی، 82 نمونه (41%) دارای آنتی بادی IgG و 16 نمونه (8%) واجد آنتی بادی IgMبودند که 68 نفر عفونت مزمن و 14 نفر عفونت حاد یا تحت حاد توکسوپلاسموز داشتند. نتایج بدست آمده نشان داد بین شیوع توکسوپلاسموز و سطح تحصیلات، سن، تاهل و شغل افراد ارتباط آماری وجود دارد (P<0.05)، اما بین جنسیت افراد، تماس با گربه و خاک، مصرف گوشت نیم پخته، نحوه شستشوی سبزیجات و سابقه بستری رابطه معنی داری وجود نداشت(P>0.05) . نتایج نشان دهنده شیوع بالای توکسوپلاسما در میانه است، شیوع IgG تقریبا در محدوده و عیار مثبت IgM تا حدودی بیشتر از میزان گزارش شده در مطالعات مشابه صورت گرفته در منطقه شمال غرب کشور می باشد و این می تواند تا حدودی به علت حساسیت و ویژگی بالای روش کمی لومینسانس نسبت به سایر روشهای سرمی در تشخیص توکسوپلاسموز باشد.

زمینه و اهداف: ارزیابی سطح ‎تومورمارکرCA19-9 بعنوان تومرمارکر اختصاصی در تشخیص زودرس و مدیریت بالینی بدخیمی های‎ ‎پانکراس‎ با روش های‎‎ نوین ‎آزمایشگاهی ‎قابل ‎اعتماد‎ کمک کننده‎ است. ‎‎ مطالعه‎ حاضر ‎با‎ هدف‎ ارزیابی ‎سطح سرمی‎ CA‎19-9‎ با روش سنجش ایمنی کمی ‎لومینسانس جهت تشخیص زود هنگام PADC از سایر بیماریهای خوش خیم ‎‎پانکراس‎ انجام شد. مواد و روش ها: 150 نمونه سرمی شامل؛ 50 نمونه مبتلا به PDAC‎ د رمراحل‎‎ مختلف بیماری، 50 نمونه با شرایط خوش خیم بیماری (پانکراتیت ‎ مزمن) و 50 نمونه سالم بعنوان گروه مرجع وکنترل براساس ‎‎‎سن/ جنس بررسی شد. تجزیه و تحلیل داده ها ‎‎با استفاده از ‏‎‏‎ Spss نسخه 18 در گروههای مجزا با آنالیز رگرسیون لجستیک، مقایسه میانگینها (ANOVA) و Tukeyا انجام شد. همچنین ملاحظات ‎اخلاقی در تمام مراحل اجرای مطالعه رعایت شد. یافته ها: سه گروه مورد مطالعه(افراد سالم با میانگین 8/031، افراد مبتلا به پانکراتیت مزمن با میانگین 49/932 و افراد مبتلا به سرطان پانکراس ‎با میانگین 543/164(F=231/652, P<0/0001) ‎از ‎نظر میانگین ‎آنالیز ‎آماری ‎مقایسه میانگین ها‎کاملاً با‎ هم ‎متفاوت بودند. 90% بیماران‎ با بیش از 50 سال سن بودند و‎‎ رابطه معنی داری بین افزایش سن و افزایش‎ تومورمارکرCA19-9 وجود داشت (r=0/645, n=150, P=0/0001)‎رابطه معنی دار ضعیفی بین‎افزایش سطح تومورمارکرCA19-9 در مردان نسبت به زنان‎ بود (r=0/166, n=150, P=0/042)‎ و در مردان افزایش معنی داری در میزان تومورمارکر CA19-9‎ (30 نفر ‎از 50 نفر بیمار مبتلا به سرطان پانکراس 60%)‎ دیده شد. ‎ همچنین تمایز بیماران پانکراتیت مزمن ‎از سرطان پانکراس با تجزیه ‎و تحلیل آماری ROC در نقطه برش در‎‎ 100 ‎واحد ‎‎در ‎میلیلیتر‎ دارای‎100% دقت‎‎ در ‎‎شناسایی ‎بدخیمی ‎بود. نتیجه گیری: ‎میزان تومورمارکر CA 19-9 با ‎استفاده ‎از‎ فاکتور‎ سن و جنس بصورت معنی داری سبب تمایز افراد ‎سالم ‎از مبتلایان به پانکراتیت مزمن و سرطان پانکراس با دقت بسیار مناسب شد.

بنزن یکی از آلاینده های مهم در هوا و ترکیبی شیمیایی از گروه هیدروکربن های عطری است که در صنعت کاربرد زیادی دارد. مواجهه با بنزن منجر به عوارض زیستی شدیدی به خصوص سرطان می گردد. به طوری که موارد بی شماری از مرگ و میر ناشی از اثرات بنزن در نشریات پزشکی و صنعتی آورده شده است. به منظور بررسی مکانیسم مولکولی بنزن در این مطالعه، برهم کنش بنزن با آنزیم لیزوزیم، به عنوان یک آنتی بیوتیک طبیعی که نقش مهمی در ایمنی غیر اختصاصی در بدن دارد، مورد بررسی قرار گرفته است. تغییر در ساختار و عملکرد پروتئین ها می تواند منجر به پیامدهای متعددی در پدیده های زیستی در سطح سلول شود. مطالعه تغییرات ساختاری ناشی از بر هم کنش بنزن و لیزوزیم سفیده تخم مرغ با به کارگیری روش های طیف سنجی نشان داده است که ساختار سه بعدی پروتئین در حضور غلظت های مختلف بنزن تغییر می کند. همچنین فلورسانس خارجی لیزوزیم در حضور بنزن به طور چشمگیری افزایش یافت. نتایج آزمایش کمی-لومینسانس بیانگر افزایش تولید رادیکال های فعال آزاد همگام با افزایش غلظت بنزن بود. بنابراین اثرات تخریبی ایجاد شده در ساختار لیزوزیم ناشی از تولید رادیکال های فعال اکسیژن در حضور بنزن است. با توجه به ارتباط ساختار و عملکرد در پروتئین ها می توان نتیجه گرفت که بنزن با تغییر ساختار پروتئین نقش مهمی در تغییر عملکرد آن دارد. با سنجش فعالیت آنزیم در حضور غلظت های مختلف بنزن کاهش عملکرد لیزوزیم تأیید گردید.

سابقه و هدف: ویروس لنفوتروپیک سلول T انسانی نوعI، با دو بیماری در انسان یعنی لوکمی/لنفوم T بزرگسالان و پاراپارسیس اسپاستیک گرمسیری مرتبط است. حدود 5 تا 10 میلیون نفر با HTLV-1 در سراسر جهان آلوده شده اند. به منظور افزایش سلامت خون در گیرندگان و جلوگیری از نتایج کاذب در داوطلبان اهدای خون، نیاز است روش های شناسایی عوامل عفونی، از حساسیت و اختصاصیت بالا برخوردار باشند. هدف از این مطالعه؛ مقایسه آزمایش های الکتروکمی لومینسانس، وسترن بلاتینگ و PCR، برای تائید ویروس HTLV-1 بود. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی در سال 1397 بر روی تعداد 66 نمونه(62 مرد و 4 زن) که با کیت الایزا دارای آنتی بادی علیه ویروس HTLV-1بودند و با روش های الکتروکمی لومینسانس و وسترن بلات آزمایش شدند، انجام شد. هم چنین جهت تشخیص ویروس با روش PCR، اهداکنندگان خون مجدد فراخوان شدند و نمونه جدید از آنان اخذ شد. پس از استخراج DNA، آزمایش Nested PCR با آغازگرهای هر دو ناحیه TAX و LTR انجام شد. یافته ها: در این مطالعه تعداد 8 (1/12%) نمونه از 66 نمونه که با آزمایش الایزا، مجدداً واکنش نشان داده بودند، انتخاب شدند. تعداد 4 (6%) نمونه با روش الکتروکمی لومینسانس، حاوی آنتی بادی علیه HTLV-1 بودند. در بررسی با روش های وسترن بلات و Nested PCR نیز، همان 4 (6%) نمونه مجدد مثبت شدند. نتیجه گیری: استفاده از آزمایش های الکتروکمی لومینسانس، وسترن بلات و روش PCRکه در این مطالعه نتایج مشابهی داشتند، برای تایید ویروس HTLV-1 مناسب می باشند.